Bierzemy dziś udział w znaczących zmianach, napędzamy rozwój cywilizacji w każdej dziedzinie nauki i technologii. Jednocześnie ignorujemy skutki zaniedbania podstawowej jakości życia potrzebnej naszej ludzkiej naturze. Uczestniczymy bezrefleksyjnie w budowaniu odczłowieczonego kolosa sukcesu, ale w zdecydowanej większości jedyną zmianą, której doświadczamy, jest rozrost naszego ego: dumy i arogancji w poczuciu prawa do działania wyłącznie według własnych zasad, coraz bardziej oddzielonych od tego, co nam, ludziom, jest w prosty sposób bliskie. Tworzymy rzeczywistość, jakby nie istniała łączność pomiędzy nami samymi, a tym, co jest dziełem naszej wiedzy, intelektu i talentów. 

Zdaję sobie sprawę, że przynależę do zdecydowanej mniejszości, która jest świadoma coraz wyraźniejszego oddzielenia współczesnego człowieka od głębokich korzeni człowieczeństwa. Człowieczeństwa rozumianego jako zdolność do refleksji, autorefleksji, elastyczności w myśleniu i spójności z działaniem, szukania rozwiązań, dzięki którym możemy łączyć to, co stanowi żywą esencję każdego z nas, z tym, co tworzymy w naszym zewnętrznym świecie. Tą esencją, w moim rozumieniu, jest wspólna wszystkim ludziom potrzeba bezwarunkowej akceptacji, zrozumienia i tworzenia wspólnego dobra jako wartości wyższego rzędu niż własny zysk i pozycja. W efekcie prowadzi to do rozbrojenia dumy i arogancji na rzecz zdrowej pokory i zrozumienia, że jako ludzie jesteśmy predestynowani, by dostrajać się do uniwersalnych wartości, które są naszym podstawowym zasobem.

Korzystając ze świątecznej okazji do zatrzymania się i zbliżającego się Nowego Roku zapraszam do pochylenia się nad własnym wkładem w tworzenie świata, który tak łatwo krytycznie oceniamy, bez dopuszczenia do świadomości autorefleksji, że to my sami jesteśmy jego twórcami.

                                                                                                                             Jola