Wiosna przywołuje również chrześcijańską tradycję odrodzenia się życia bez względu na ilość mroku, który próbował je zniszczyć. Cyklicznie świętujemy akt odradzania się tego, co niezniszczalne: boskiej energii, której nie naruszają ani nasze idee, ani racje, ani interesy czy uzurpacja do stanowienia praw będących w kolizji z tymi rządzącymi Życiem, uniwersalnymi… Życie płynie tak, jakby nic sobie z tych naszych zamysłów i działań nie robiło, jakby nie dotykało naszych małych, karykaturalnych zakusów do bycia kreatorami wielkich wizji i niekończących się prób prześcignięcia tego, co od zawsze żywe, autentyczne, zgodne z wewnętrznie doświadczaną prawdą.

Naszą kulturę zbudowaliśmy na fundamencie unieważniającym wartość uniwersalnych praw, według których rozwija się i cyklicznie odradza nasz prawdziwy, doświadczany realnie świat. Żyjemy przywiązani do konceptów, narracji i nie pamiętamy na co dzień o tym, że nasze zmysły, nasz umysł, to receptory i narzędzia, które z nieskończonej przestrzeni Uniwersum potrafią zarejestrować jedynie mikroskopijny ułamek tego, co na nas wpływa i od czego zależymy. Od wieków brakuje nam przede wszystkim 𝐏𝐎𝐊𝐎𝐑𝐘. Być może utraciliśmy ją w głównej mierze wtedy,  gdy odłączyliśmy się od wewnętrznego azymutu – doświadczania Życia poprzez 𝐞𝐦𝐨𝐜𝐣𝐞, 𝐮𝐜𝐳𝐮𝐜𝐢𝐚 𝐢 𝐢𝐧𝐭𝐮𝐢𝐜𝐣𝐞̨.

Możemy pozwolić odrodzić się naszemu wewnętrznemu głosowi i zaufać mu albo dalej dryfować wierząc, że to JA jestem tu najważniejszy/-a. Wybór zawsze leży w naszych rękach; na wyciągnięcie dłoni są także egocentryczne korzyści albo zmiana perspektywy. W tym miejscu mamy realny wybór. Zawsze.

Może tym razem wiosna i zewnętrzny zamęt zmotywują nas do odrodzenia się w nas naszego ducha – doświadczanego tak samo przez wszystkich żywych ludzi na świecie.